Een jaar later

Wat een onverwachte wending mij leerde over identiteit, veerkracht en innerlijke verandering

Op 1 september is het precies een jaar geleden dat mijn rol onverwacht eindigde door organisatorische veranderingen, na meer dan twintig jaar in dezelfde internationale organisatie. Het was intens en emotioneel, en toch een vertrek op goede voet. Ik vertrok met dankbaarheid voor het avontuur, de groei, en vooral de mensen en vrienden die ik onderweg ontmoette en vandaag nog steeds zie.

Maar dat verandert niets aan wat het met je doet wanneer iets waar je je identiteit twee decennia lang op hebt gebouwd plots wegvalt. Het raakt je tot in je kern.

Ik wist toen niet dat dit jaar een van de meest vormende periodes van mijn leven zou worden.

Een jaar van schok, herstel en verankering

De eerste maanden waren rauw. Na zoveel jaren was mijn identiteit verweven geraakt met mijn rol en mijn werkgever. Dus moest ik opnieuw leren landen, vertragen en voelen. Ik had tijd nodig voor zelfreflectie.

"Wat moet ik nu doen?" was de verkeerde vraag. De echte vraag was rommeliger: Wie ben ik eigenlijk, zonder die rol? Wie wil ik worden, professioneel en persoonlijk? Wat vertel ik mezelf dat niet meer klopt? Wat houd ik vast dat ik mag loslaten?

Innerlijke verandering vraagt iets anders dan "Wat moet ik doen?". Ze vraagt: Wie moet ik worden om om te gaan met wat er rondom mij verandert? Een moeilijkere vraag, omdat ze vraagt dat we onszelf van dichterbij durven bekijken.

Investeren in groei: stress & burnout, systemisch coachen, officieel afstuderen

In dit jaar koos ik ervoor om diep te investeren in mijn ontwikkeling. Ik rondde mijn Stress & Burnout Coach‑opleiding af, startte mijn systemische coachingopleiding en verdiepte me in de Belgische regelgeving rond re‑integratie en Terug‑Naar‑Werk. In de tweede helft van het jaar begon ik mijn eigen praktijk en website uit te bouwen, die een thuis werd voor mijn stem, mijn werk en mijn identiteit.

Langzaam begon mijn gevoel van identiteit te verschuiven. Niet weg van wie ik was, maar naar een versie die meer klopte. Een belangrijk moment in die verschuiving gebeurde tijdens mijn officiële afstuderen aan Ashridge, waar ik eerder over schreef. Het moment waarop mijn toga en baret werden aangetrokken en weer afgenomen, voelde symbolisch en transformerend, alsof ik een oude versie van mezelf achterliet en een nieuwe stap vooruit zette.

Vandaag: staan in mijn identiteit als Executive Coach 

Vandaag sta ik hier als Executive Coach. Niet omdat ik een nieuwe titel nodig had, maar omdat ik eindelijk voel: dit is wie ik ben.

Mijn manier van coachen is helemaal de mijne, gevormd door de opleiding aan Ashridge, de inzichten van peers en supervisors, en verrijkt door meer dan twintig jaar werken in hoogst vertrouwelijke omgevingen. Ik ondersteun interne en externe klanten door periodes van complexiteit, druk en verandering, en help hen opnieuw verbinding te maken met wie ze zijn.

Ik kijk met nieuwsgierigheid en enthousiasme uit naar wat er op mijn pad komt, of dat nu is

• als interne coach binnen een organisatie
• als zelfstandige coach die patiënten van zorgprofessionals ondersteunt rond veerkracht, stress en burnout, en die ook rechtstreeks met individuele klanten werkt die zelf begeleiding zoeken
• als externe coach voor organisaties, waar ik leiders en teams begeleid via executive coaching en systemisch bewustzijn

Dit jaar bevestigde opnieuw wat ik ook zie in mijn werk met klanten: identiteit ligt nooit vast. Ze beweegt. Ze groeit. Ze verdiept. En soms is een onverwachte wending precies wat nodig is om te worden wie je bedoeld bent te zijn.

Als dit herkenbaar klinkt

Als je zelf op een kruispunt staat en zoekt naar helderheid, richting of veerkracht, nodig ik je uit om meer te lezen over mijn diensten. Misschien is dit ook jouw moment om te onderzoeken wie je aan het worden bent.