Aanwezig blijven in onzekere tijden: wat Thailand me opnieuw leerde over stress en veerkracht

Tijdens mijn reis door Thailand gebeurde er iets wat ik niet helemaal had verwacht.
Tussen de geluiden van de jungle, de geur van streetfood en de overweldigende drukte van Bangkok werd ik opnieuw herinnerd aan iets essentieels: aanwezigheid.

Deze drie weken kwamen op een bijzonder moment in mijn leven. Een periode van verandering, waarin ik me steeds meer volledig richt op mijn coachingpraktijk. En zoals bij elke overgang bracht dat ook onzekerheid met zich mee.

De neiging om vooruit te denken, te controleren of te piekeren ligt dan snel op de loer.

Toch merkte ik dat net iets anders het verschil maakte.

Niet omdat alles plots rustig of duidelijk werd.
Maar omdat ik mezelf toestond om anders om te gaan met die onzekerheid.

Wat mij hielp om ruimte te creëren

Tijdens deze reis merkte ik hoe belangrijk het is om telkens opnieuw terug te keren naar eenvoud:

• vertrouwen dat het thuis goed ging,
• mezelf toestemming geven om echt te pauzeren,
• onzekerheid niet voortdurend proberen oplossen,
• en telkens opnieuw terugkomen naar mijn ademhaling.

Dat klinkt eenvoudig.
Maar eenvoudig betekent niet altijd gemakkelijk.

Er waren momenten van onrust. Momenten waarop mijn hoofd alweer vooruit wilde lopen op alles wat nog moest gebeuren.

En precies daarin herken ik ook zoveel van wat ik zie in coaching.

Stress verdwijnt niet altijd

Veel mensen hopen dat stress volledig zal verdwijnen zodra ze voldoende rust nemen, beter plannen of "meer controle" krijgen.

Maar vaak werkt het anders.

Stress is deel van het leven.
Onzekerheid ook.

Wat wél kan veranderen, is onze relatie ermee.

Wanneer we stoppen met voortdurend vechten tegen spanning, ontstaat er vaak iets nieuws:
ruimte.

Ruimte om opnieuw helder te denken.
Ruimte om te voelen wat echt belangrijk is.
Ruimte om bewuster keuzes te maken.

Daar begint veerkracht niet bij controle, maar bij aanwezigheid.

Terugkeren naar het huidige moment

Aanwezig blijven klinkt soms abstract, maar vaak begint het heel klein.

Bijvoorbeeld:

• bewust ademhalen,
• even vertragen,
• voelen wat er in je lichaam gebeurt,
• je gedachten observeren zonder ze meteen te geloven,
• of simpelweg erkennen: "Ik weet het nu even niet."

Dat vraagt geen perfectie.
Alleen bereidheid om telkens opnieuw terug te keren naar het moment zelf.

Een vraag om mee af te sluiten

Misschien herken je het ook:
dat gevoel van onzekerheid wanneer er veel verandert of wanneer je niet precies weet wat de volgende stap is.

Wat helpt jou om ruimte te creëren wanneer alles onzeker voelt?