Als een "nee" harder aankomt dan verwacht
Enkele weken geleden kreeg ik een afwijzing na een sollicitatiegesprek. Ik was met gemengde gevoelens uit dat gesprek gekomen, maar vooral hoopvol.
De job sprak me aan. Ik zag hoe ik zou kunnen bijdragen en waar ik echt een verschil kon maken. De bedrijfscultuur, zoals ze die beschreven, kwam bijna volledig overeen met mijn waarden.
En toch klopte er tijdens het gesprek iets niet helemaal. Wat ze zeiden en wat ik in de details oppikte, liep niet volledig gelijk. Ik merkte de vragen die in me opkwamen en schoof ze opzij, zoals velen onder ons doen wanneer we echt willen dat iets lukt.
Dan kwam het "nee". En het deed meer pijn dan ik had verwacht.
Waar een afwijzing aan kan raken
Als coach weet ik dat een afwijzing zelden alleen over de zaak zelf gaat. Ze kan iets ouders raken: Ben ik goed genoeg? Heb ik dit verkeerd ingeschat?
Een afwijzing komt in veel vormen. Een sollicitatie, maar ook een offerte, een pitch of een voorstel dat je met veel zorg schreef. Als zelfstandige coach ben je zelf het product, en dan voelt een "nee" snel als een "nee" tegen jou.
Ik herken dit ook bij de mensen met wie ik werk. Velen van hen, vooral hoogpresteerders en mensen die lang onder druk hebben gestaan, koppelen hun gevoel van eigenwaarde aan resultaten en aan waardering van buitenaf. Wanneer die waardering uitblijft, kan het aanvoelen als een oordeel.
Maar een afwijzing is een beslissing van iemand anders, gebaseerd op hun criteria, timing en prioriteiten. Ze zegt heel weinig over jouw waarde of jouw capaciteiten.
Je twijfels zijn informatie
Eén ding neem ik mee uit deze ervaring: de vragen die ik had tijdens het gesprek waren geen zwakte. Ze waren informatie.
We negeren vaak onze eigen signalen wanneer we iets heel graag willen. En als het dan niet lukt, geven we onszelf de schuld in plaats van te vragen wat onze intuïtie ons probeerde te vertellen. Wie met stress en uitputting werkt, weet dat dit ertoe doet: negeren wat niet goed voelt is een van de snelste manieren om in een omgeving te belanden die je uitput.
Laat de teleurstelling toe
Er zijn veel adviezen over hoe je tegenslag kan omzetten in groei. Ik geloof in groei, maar niet in er haastig naartoe rennen.
Je mag teleurgesteld zijn. Je mag rouwen om de toekomst die je al voor je zag. Daar ruimte voor maken is geen zelfbeklag. Het hoort bij het verwerken van wat er gebeurd is, zodat je verder kan zonder het met je mee te dragen.
Hoe veerkracht eruitziet
Veerkracht betekent niet noodzakelijk snel terugveren. Voor mij is het de langzame terugkeer naar jezelf: naar je waarden, je ritme, je gevoel van wat je wil, en wat je niet langer wil aanvaarden.
Het zit in kleine dingen. Een wandeling maken. Praten met iemand die je vertrouwt. Rusten zonder schuldgevoel. Opschrijven wat je echt nodig hebt. Bepalen wat je volgende stap kan zijn, hoe klein ook.
Vragen om bij stil te staan
Als je zelf met een afwijzing zit, kan je deze vragen eens proberen:
- Wat voel ik nu, zonder erover te oordelen?
- Wat hoopte ik dat dit me zou geven?
- Welke signalen merkte ik onderweg op, en wat probeerden ze me misschien te vertellen?
- Wat wil ik bewaren, en wat wil ik loslaten?
- Wat is één klein ding dat ik deze week kan doen om goed voor mezelf te zorgen?
Waar ik nu sta
Toegegeven, ik ben er nog niet helemaal door. Maar ik ben dankbaar voor de ervaring die me eraan heeft herinnerd dat ik mezelf kan vertrouwen wanneer iets niet goed voelt.
Als je nu iets gelijkaardigs ervaart: herinner jezelf eraan dat je niet achterloopt, en je staat niet terug bij af. Je bent onderweg.
Als je merkt dat jouw "onderweg zijn" vragen oproept, weet dat er ruimte is om dat samen te verkennen. Dat is precies waar mijn werk begint.